Dwie drogi - nauka Didache

"[...] sięgamy do naszego dzieciństwa, by przyjrzeć się przebytej drodze i zbadać, czy gdzieś nie pogubiliśmy jakichś skarbów. [...] Wracamy więc do dzieciństwa Kościoła, by zaczerpnąć coś z tego dynamizmu i Mocy Ducha pierwszych wyznawców Chrystusa."

Ks. prof. Marek Starowieyski , wstęp książki "Pierwsi świadkowie. Pisma Ojców Apostolskich"

Sobór Dwunastu Apostołów

Ikona bizantyńska, początek XIV w. 

(Muzeum Sztuk Pięknych im. A. Puszkina w Moskwie)

Dla Ojców Apostolskich Dwunastu było żywymi, bezpośrednimi świadkami Jezusa Chrystusa. Przebija to przez ich pisma, z których wytryskują wręcz żywy entuzjazm i niezachwiana wiara. Dlatego tak ważne są dla chrześcijan relacje i utwory pierwszych świadków, spośród których Didache zajmuje miejsce poczesne, bo jest wiekiem prawdopodobnie równe pismom Nowego Testamentu.
Jest to zbiór pomniejszych dziełek, który powstały prawdopodobnie w połowie I wieku, a w połowie II wieku zostały złączone w jeden zbiór, który znamy dzisiaj jako "Didache kyriu dia ton dodeka apostolon tois ethnesin" - Nauczanie Pana do narodów przekazane przez dwunastu apostołów. Tytułowe natomiast pouczenie, "Dwie drogi", jest powtórzeniem z tradycji judaistycznej - było to dziełko będące swego rodzaju podręcznikiem moralnym. Zostało zaadaptowane przez chrześcijaństwo i zachowało się w Didache właśnie.

Nie chcę tutaj rozwodzić się nad całością, gdyż tekst jest krótki (ledwie 6 stron w książce) i łatwo dostępny, a ja nie mam ku temu żadnych kompetencji. Ogółem traktat jest zbiorem wskazówek i nauką moralną dla chrześcijan, regulującą także niektóre sfery życia codziennego oraz to, jak wyglądać mają liturgia, chrzest, posty czy modlitwa. Polecam go gorąco.

Załączam tylko dwa fragmenty z Didache - które jednak chyba wystarczą dla pożytku duchowego.

_____________________

 

I. 1. Dwie są drogi, jedna droga życia, a druga śmierci - i wielka jest różnica między nimi.

Dziecięca niemal prostota tkwi w pierwszych słowach traktatu i dlatego mają tak wielką siłę. Dalej w Didache znajdujemy hymn eucharystyczny, którego poniższe wersy dają wspaniałą receptę na życie:

X. 6. Hosanna Królowi Dawidowemu!
Kto święty, niech podejdzie,
Kto nim nie jest, niech czyni pokutę! 

 

Czy jest prostsza odpowiedź na pytanie - abba, co czynić?

______________________

 Na zakończenie pozwolę sobie tylko dodać jeszcze słowa Olivera Clement, francuskiego teologa prawosławnego, przyjaciela Ojca Świętego Jana Pawła II -  

W życiu zawsze będziemy łotrami, ale to od nas zależy, po której stronie Jezusa będziemy w jego cierpieniu.

____________________________
Źródła:
 A. Świderkówna, M. Starowieyski, Pierwsi Świadkowie. Pisma Ojców Apostolskich, Wyd. 2, Kraków, 2010, s. 25-40

    Wspaniałe wydawnictwo z obszernymi wstępami do każdego utworu, dostępne w internecie (na pewnym portalu z gryzoniem).



O. Clément Inne słońce. Duchowa autobiografia, Warszawa: Wydawnictwo Księży Marianów 1998
    Tę niewielką broszurkę ukazujące dzieje nawrócenia jednego z czołowych zachodnich teologów prawosławnych końca XX wieku polecam gorąco. Wiele z niej może wynieść każdy chrześcijanin, ale osobiście uważam, że powinien przeczytać ją każdy młody mężczyzna - bo to książka o poszukiwaniu. 
Niestety, nie jest dostępna w internecie, nie ma jej też już na allegro. Można na pewno dostać ją w krakowskich bibliotekach.