Cóż synu? Ciebie też osądzono?

Chrześcijanie wschodni nie mówią - Sąd Ostateczny, lecz Straszny Sąd (Страшный Суд). Poniższy apoftegmat pozwala zrozumieć źródło tego strachu i wzbudzić go w sobie.

Страшный Суд
Wiktor Michajłowicz Wasniecow
Zachodnia ściana soboru św. Włodzimierza w Kijowie, 1885-1896

_______________________

Opowiadał pewien starzec, iż jakiś brat chciał opuścić świat, lecz matka zabraniała mu. On jednak trwał przy swoim mówiąc: „Chcę zbawić swoją duszę”. Matka długo opierała się, nie mogąc jednak przeszkodzić jego zamiarom, w końcu wyraziła zgodę. Odszedł i stał się mnichem. Trwonił jednak swoje życie. Zdarzyło się, iż zmarła jego matka, a po pewnym czasie on sam ciężko zachorował. Kiedy prowadzono go na sąd, spotkał tam swoją matkę i tych, którzy sądzili. Ona zaś, zobaczywszy go zdumiała się bardzo i rzekła: „Cóż synu? Ciebie też osądzono, iż masz przybyć na to miejsce jako potępiony? Gdzież są słowa twoje, które powtarzałeś: «chcę zbawić moją duszę»?” Zawstydzony tym, co słyszał, stał się odrętwiały z bólu nie mogąc nic odpowiedzieć swej matce. Ze zrządzenia miłosierdzia Bożego, po tej wizji zaczął odzyskiwać przytomność i wracać do zdrowia. A rozważywszy sobie, iż widzenie to pochodziło od Boga, zamknąwszy się siedział odtąd i rozmyślał o swoim zbawieniu, pokutując i opłakując to, co poprzednio popełnił z niedbalstwa. A tak bardzo był tym przejęty, iż mimo że wielu prosiło go, by choć na krótko dał sobie wytchnienie, by przypadkiem nie zaszkodził mu płacz, którego było ponad miarę, nie chciał ich pociechy mówiąc: „Jeśli nie mogłem znieść wyrzutu mojej matki, czy będę mógł w dzień sądu wytrzymać przed Jezusem i jego świętymi aniołami?”.

 
___________________________


Apoftegmat ten przywodzi mi na myśl prawosławną pieśń "Czy naprawdę, mój Boże, zostanę?", w której padają te okrutne słowa - "Przede wszystkim - utracę Chrysta na zawsze". Załączam fragment mojego koślawego (ale chyba wiernego) tłumaczenia i gorąco polecam jej przesłuchać.










 _______________________________
Źródła:



Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

I to ja mam go potępić? - Abba Mojżesz Etiopczyk

Obraz
  2(496) . Pewien brat w Sketis zgrzeszył; zwołano zebranie i posłano także po abba Mojżesza, ale nie chciał  przyjść. Ponownie kapłan posłał do niego wezwanie: „Przyjdź, bo cały lud na ciebie czeka”. Wstał więc i poszedł, ale wziął dziurawy koszyk, napełnił go piaskiem i poniósł na plecach. Ci, którzy wyszli na jego spotkanie, zapytali go: „Ojcze, co to znaczy?” Odpowiedział im starzec: „Moje grzechy sypią mi się za plecami, ale ja ich nie widzę, a przychodzę dzisiaj sądzić cudze winy”. Kiedy to usłyszeli, nic już nie powiedzieli tamtemu bratu, ale mu przebaczyli.
Czytaj więcej

Nie możesz pościć, a możesz obżerać się i niszczyć ciało? - Św. Bazyli Wielki, Mowy o poście

Obraz
św. Bazyli Wielki Teofan Grek, koniec XIV-początek XV wieku,  Ikonostas Soboru Zwiastowania NMP, grupa Deesis źródło Ponieważ nie zachowaliśmy postu, zostaliśmy wygnani z raju; pośćmy więc, by do niego wrócić. [...] Nie usprawiedliwiaj się słabością ciała i niemocą. Nie mnie przedstawiasz wymówki, ale Temu, który wie wszystko. Nie możesz pościć (powiedz mi)? A możesz obżerać się całe życie i niszczyć ciało nadmiarem jedzenia? Wiem przecież, że lekarze zalecają chorym nie urozmaicenie pokarmów, ale powstrzymywanie się od jedzenia. Co jest łatwiejsze dla żołądka: czy spędzić noc po lekkim posiłku, czy położyć się obciążonym obfitą ucztą, a raczej nie położyć się, tylko kręcić się po domu, pękając z obżarstwa i jęcząc? Nie mógłbyś przecież twierdzić, że sternikom łatwiej jest ocalić okręt obciążony ładunkiem niż lekki i zwinny. Przecież statek bardzo obciążony zostałby zatopiony nawet niewielką falą, natomiast taki, który jest umiarkowanie załadowany, łatwo pokonuje wzburzone morze,...
Czytaj więcej

Kto nie pości z korzyścią dla biednego, udaje przed Bogiem - św. Piotr Chryzolog o poście

Obraz
Jean-François Millet, La Charité William-Adolphe Bouguereau Jałmużna Iwan Szyszkin Странник (Wędrowiec) Św. Piotr Chryzolog, Mowa ósma: Druga o poście  4. Kto nie pości z korzyścią dla biednego, udaje przed Bogiem. Kto podczas postu nie oddaje komuś swojego posiłku, ale odkłada na później, dowodzi, że pości z chciwości, nie dla Chrystusa. Bracia! Gdy pościmy, składajmy nasz posiłek w ręce biedaka, aby jego ręce zachowały dla nas to, czego nie dostał żołądek. Ręce biedaka są łonem Abrahama, gdzie odkłada się wszystko, co biedny dostaje. Ręce biedaka są skarbcem niebiańskim: co przyjmują, nie przemija na ziemi, ale odkłada się w niebie. "Gromadźcie sobie - mówi [Pan] - skarby w niebie" (Mt 6, 20). Ręce biedaka są skarboną Chrystusa; cokolwiek dostaje biedak, to przyjmuje Chrystus. Człowieku, daj biedakowi ziemię, a otrzymasz niebo; daj pieniądze, a otrzymasz królestwo; daj drobinkę, a otrzymasz wszystko. Daj biedakowi, a da tobie, bo cokolwiek dasz biednemu, to będziesz miał; c...
Czytaj więcej